در این روش ، آبیاری ، رطوبت لازم برای محیط ریشه گیاه توسط کنترل سطح ایستابی است. برای این منظور لازم است که یک لایه غیر قابل نفوذ در عمق مناسب از سطح خاک وجود داشته باشد تا بتوان سطح ایستایی را کنترل نمود. از مهمترین مشخصه‌های این روش مرطوب نشدن سطح خاک می‌باشد بطوریکه معمولا برای تامین آب در محیط ریشه سطح ایستابی به حدی بالا آورده می‌شود که رطوبت بتواند با استفاده از خاصیت موئینگی به محیط ریشه برسد. 

آبیاری زیرزمینی امکان توزیع رطوبت بطور غیر اشباع درمنطقه ریشه گیاه را فراهم می سازد. یکی از سیستمهای نوین این روش‘ استفاده از لوله های لاستیکی اسفنج مانند است. که تحت فشار بسیار کمی (2-1 اتمسفر) توانایی انتشار آب بطور یکنواخت وتحت کنترل را داشته و با نصب آن درناحیه ریشه گیاه‘ رطوبتی در حد ظرفیت زراعی خاک ایجاد می کند انتخاب عمق مناسب و فاصله بهینه این لوله ها نسبت به همدیگر ونسبت به گیاه ‘ منوط به داشتن محدوده رطوبتی تولید شده توسط لوله درخاک است

بقیه در ادامه مطلب

 بطور کلی سیستم‌های آبیاری تحت فشار به روشهایی گفته می‌شود که آب را توسط لوله و تحت فشاری بیش از فشار اتمسفر در سطح مزرعه توزیع می‌کنند. آبیاری تحت فشار به دو روش آبیاری بارانی و آبیاری موضعی انجام می‌شود. روش آبیاری موضعی به دو دسته آبیاری قطره‌ای و خطی انجام می‌گیرد.  

روش های آبیاری تحت فشاراغلب باوجود راندمان بالا بامحدودیت های متعددی مواجهند که مانع ازکاربرد وسیع آنها شده است . استفاده ازاین روش ها پیش زمینه های متعددی رامی طلبد. ازجمله نیازبه یکپارچه سازی اراضی کشاورزی ، سرمایه گذاری کلان دولتی و خصوصی ، با صرفه ترشدن کارکشاورزی برای تولیدکننده . برخی محدودیت های ذاتی این سیستم ها نظیرعامل گرفتگی و عامل شوری. به همین دلیل نیز روش های آبیاری تحت فشارتا کنون نتوانسته اند در کشور جایگزین روش های آبیاری سطحی شده ودر مقیاس وسیع مورد استقبال قرارگیرند.

بقیه در ادامه مطلب

آب از نهر آبیاری یا لوله دریچه‌دار در سطح خاک جریان یافته و با نفوذ تدریجی در خاک در اختیار ریشه گیاه قرار می‌گیرد. آبیاری سطحی به سه روش آبیاری کرتی – آبیاری نواری و آبیاری شیاری انجام می‌شود. 

 روش های آبیاری سطحی بدلیل پایین بودن سرمایه گذاری اولیه ، هزینه کم تعمیر و نگهداری و نیاز به انرژی کمتر نسبت به روشهای آبیاری تحت فشار ، یکی از متداولترین روشهای آبیاری در دنیا می باشد..
بدلیل ماهیت ذاتی روابط آب و خاک ، راندمان پایین و پیچیده بودن مدیریت آبیاری از عمده نقاط ضعف این روش به شمار می آید که این ناشی از درجه اتوماسیون پایین ، عدم امکان بکارگیری ابزار و تاسیسات اندازه گیری و کنترل جریان و از طرف دیگر نیاز به نیروی کارگری ماهر در این روش آبیاری می باشد . پیشرفتهای اخیر در تکنولوژی روشهای آبیاری سطحی بطور قابل ملاحظه ای برتری سیستم های تحت فشار را از نظر بازدهی کاهش داده و یا در برخی شرایط از بین برده است .

بقیه در ادامه مطلب

مردمان ایران‌ زمین از زمان‏ های بسیار قدیم به ارزش آب به عنوان ماده‌ای حیاتی و ارزشمند آگاهی داشتند و جهش شکوهمند ایرانیان در دوره‏ هخامنشیان و تعالی و ترقّی آن در دوره‏ ساسانیان و دیرپایی این تمدّن، مدیون دانش آب‌شناسی ایرانیان بوده است.

ایرانیان از سال‏های بسیار دور در خصوص تأمین آب، دست به ابتکارهای بسیار ارزشمندی زده ‏اند که از جمله‏ آن‏ها می‏توان به حفر قنات‏ها، احداث بندها، سدها و کانال‏های آبیاری اشاره نمود.

به عنوان مثال فنّ حفر قنات در ایران از حدود 3000 سال پیش شروع و سپس به دیگر نقاط دنیا گسترش یافت، در حالی که چینی ها، فنّ حفر قنات را حدود ۲۰۰ سال بعد از ایرانیان آموخته‌اند.

سد «عباسی» در استان «یزد» با 600 سال قدمت

منبع:نجات آب کشاورزی خراسان رضوی

• آلوده کننده‌های صنعتی:
  بسیاری از ضایعات صنعتی به آبزیان زیانهای جدی می‌رسانند. این ضایعات برای خنثی شدن مقدار زیادی از اکسیژن محلول در آب را به مصرف رسانیده و موجب کاهش اکسیژن مورد نیاز برای آبزیان می‌شود و تهدید به مرگ می‌کنند. از طرف دیگر بسیاری از خود این ضایعات سمی بوده و موجب مسمومیت آبزیان می‌شوند مانند فلزات سنگین ، جیوه ، سرب ، مس و غیره.
  
  وارد شدن ترکیبات فسفردار و نیتروژن‌دار در آب موجب رشد جلبک‌هائی می‌شود که ضمن ایجاد بو و مزه غیر طبیعی آب ، اکسیژن آب را مصرف کرده و باعث کاهش میزان آن و بروز صدمات و تلفات آبزیان می‌شود.
   

• • فاضلاب خانگی :
    کلیه پاک کننده‌ها که وارد آبهای سطحی می‌شوند ترکیباتی را در آبها وارد می‌کنند که اگر خنثی نشوند و یا توسط میکرو اورگانیسم‌ها تجزیه و تخریب نشوند بصورت سمی مهلک زیان بسیاری برای آبزیان ببار می‌آورند.
     
  • حشره کشها ، سموم دفع آفات نباتی و کودهای شیمیایی:
    که از ضروریات توسعه کشاورزی است نا خواسته موجب آلودگی آبهای سطحی می‌شوند. مانند ددت DDT را نام برد.

• کانیهای موجود در معادن سطحی که در اثر تغییر و تبدیل به عامل آلوده کننده مبدل می‌شود. مثلا آب جاری سطحی ( حاصل از باران و …) هنگام عبور از معادن زغال سنگ ، دی‌سولفید آهن « II» ( پیریت ) همراه با زغال سنگ را در خود حل کرده و سپس در اثر واکنش ، هوا آنرا به اسید سولفوریک تبدیل می‌کند. اسید حاصل ضمن عبور از لایه‌های مختلف مخازن زیرزمینی ، موجب آلوده شده آن می‌شود.
   
• جمع شدن فاضلابهای شهری بویژه اگر در یک حوزه آهکی و یا شنی وارد شوند از آن که در معرض باکتریها قرار گیرند و تجزیه شوند، مستقیما و براحتی به مخازن زیرزمینی نفوذ پیدا کرده و موجب آلوده شدن آنها می‌شود.
   
• ضایعات رادیواکتیوی : یکی از عوامل آلوده کننده مهم منابع آبی زیرزمینی است که امروزه یکی از راههای رفع آنها که در حقیقت مشکل بزرگی برای صاحبان تکنولوژی هسته‌ای نیز به شمار می‌رود دفن آنها در زیر زمین است علاوه بر دفن ضایعات رادیواکتیو در زیر زمین ، همه انفجار های هسته‌ای زیر زمینی نیز موجب آلوده شدن آبهای زیر زمینی می‌شود.

انواع اسیدها، قلیاها و املاح حاصل از کارخانه‌ ها پس از تخلیه در منابع آب، آثار زیان باری را بر آبزیان اعمال می ‌کنند. ترکیب های فلزی نیز نوع دیگری از سیانور هستند. به عنوان مثال در نتیجه تخلیه فاضلاب های حاصل از شستشوی لوازم و ظروف آلوده به سیانور در کارخانه ساخت لوازم الکتریکی واقع در رشت، بیش از ۲ میلیون ماهی در رودخانه «زرجوب» جان خود را از دست دادند.

کارخانه ‌های کنسروسازی و کمپوت‌ سازی ایران بیشتر در نواحی کشاورزی و روستایی مستقر هستند و متأسفانه به دلیل فقدان سیستم دفع فاضلاب، فاضلاب را در جوی ها ، رودخانه‌ ها و سواحل، تخلیه می ‌کنند.

استفاده از مواد شیمیایی در کشاورزی مانند کودهای شیمیایی، علف‌کش ها، حشره‌کش ها به ویژه در مورد شالیزارهای گیلان و مازندران، در نهایت مسموم شدن آب و خاک را همراه خواهند داشت. متأسفانه در ایران گاه کشاورزان به دفن کودهای جانوری به مدت ۶ ماه در زیر خاک مبادرت نمی ‌ورزند و این امر باعث می ‌شود تا بسیاری از میکروب ها و باکتری های زیان‌ آور که ممکن بود در زیر خاک از بین بروند، موجب آلودگی آب ها و شیوع بیماری ‌شوند.

آلودگی آب بر اثر فعالیت های صنعتی ـآلودگی آب بر اثر فعالیت های صنعتی در درجه نخست اهمیت قرار دارد که به بعضی از آنها اشاره می‌کنیم:

روش‌های متنوعی از قبیل حفاری پرتوی یون هلیوم و حکاکی شیمیایی، می‌توان در گرافن نانوحفره‌هایی ایجاد کرد. دانشمندان در شبیه‌سازی‌شان، بوسیله خنثی کردن اتم‌های کربن در گوشه‌های حفره‌ها با پیوند دادن آنها با اتم‌های هیدروژن یا گروه‌های هیدروکسیل نانوحفره‌ها را تثبیت کردند.

این دانشمندان در شبیه‌سازی‌های خود این دو گروه عاملی و همچنین اندازه‌های مختلف حفره‌ها را بررسی کردند. آنها فرض کردند که خوراک این غشاء‌ها آب نمکی با غلظت 72 گرم بر لیتر (حدود دو برابر متوسط غلظت آب دریا) است. این محققان متوجه شدند که اگرچه بزرگ‌ترین حفره‌ها می‌توانند آب را با بیشترین دبی فیلتر کنند، اما نانوحفره‌های بزرگ به بعضی از یون‌های نمک اجازه می‌دهند که عبور کنند. این شبیه‌سازی‌ها گستره‌ی مناسبی از قطر‌های نانوحفره‌ها را مشخص کردند که در آن گستره، نانوحفره‌ها برای عبور مولکول‌های آب به اندازه کافی بزرگ هستند و برای ممانعت از عبور یون‌های نمک به اندازه کافی کوچک هستند

این شبیه‌سازی‌ها همچنین نشان دادند که گرافن هیدروکسیل‌شده قابلیت نفوذ آب را به شدت تقویت می‌کند و دانشمندان آن را به طبیعت آب‌دوستی گروه‌های هیدروکسیل نسبت می‌دهند. در مقابل، از آنجائیکه حفره‌های هیدروژنه‌شده آب‌گریز هستند، برای تعداد محدودی از پیکربندی‌های بسیار منظم، اجازه عبور مولکول‌های آب را می‌دهند